กูเกลียดแม่ มันคือตัวขัดขวางความสุข …….

[โพสต์นี้มีคำหยาบคาย]
.
.
“กูเกลียดแม่ มันคือตัวขัดขวางความสุข ขอให้-งรีบๆ ตายไปซะ eแม่เกูเกลียด-ง รีบไปตายซะไป อีแม่* กูไม่น่ามีแม่อย่างเลย ถ้าแก่ไป กูจะทำแบบที่ทำกับกูจนกว่าจะตาย กูจะไม่มีวันยกโทษให้ด้วย … กูเกลียด** eแม่***”
.
เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา มีคุณแม่มาโพสต์ภาพนี้และกล่าวว่า “วันนี้แม่เพิ่งเห็นว่าลูกตัวเองเกลียดแม่ขนาดนี้เลยเหรอ ที่พูดบอก สอนบ่นให้ทุกวันๆๆ เพราะเขาไม่เชื่อฟังแม่ แม่พยายามปรับตัวเข้าหาเข้าใจเขาใจเย็นสู้แต่ข้อความนี้แม่เพิ่งเห็นไม่รู้ว่าเขาเขียนไว้นานแค่ไหนแล้ว บังเอิญว่าเข้าไปขอสมุดเขา แล้วเห็นเขาดึงไปแล้วพับหน้านี้ แม่เลยแย่งมาดู แม่พยายามไม่ร้องต่อหน้าเขา ล่าสุดคือผลการเรียนออกสรุปติด0 สามวิชา แม่แค่บอกให้ไปตามแก้ติดต่อคุณครูก็ไม่ไป เฉย บ่นพูดบ้างก็ตามนิสัยแม่เอง เขาเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้องข้าวไม่ยอมมากินสองวันแล้วแม่โทรหาเป็นสิบๆสายแชทหา เคาะห้องก็ไม่ยอมเปิด วันนี้เลยไปบังคับให้เปิดอ้างว่าจะเอาของ แต่ต้องมาเห็นอะไรแบบนี้”
.
.

แม่ผู้ไม่เคยรู้ว่าลูกนั้นเกลียดตัวเองมากมายขนาดไหน ทั้งที่ลึก ๆ แม่เองก็อาจคิดว่าที่ผ่านมา ทุกสิ่งอย่างที่ทำลงไป ก็เพราะแม่นั้นหวังดีกับลูก #ตบตี #ด่าว่า #พร่ำสอน #บ่น และ #ใช้คำพูดแรงๆ กับลูก เพราะคิดว่าลูกจะเจ็บจะจดและจะทำตามสิ่งที่แม่ “คิด” ว่าดีและลูกควรต้องทำตาม … กับ #ลูกผู้จดจำจดเจ็บ แต่ไม่ได้ทำตามสิ่งที่แม่บอกเพราะความรู้สึกเป็นปฏิปักษ์ต่อผู้ที่เขาเรียกคน ๆ นั้นว่า “แม่” แม่ผู้ที่เป็น “คนที่ทำกับกู !!!” และเขานั้นตั้งจิตไว้แล้วว่า เขาจะทำแบบเดียวกับที่เขาถูกกระทำมาในวันที่โอกาสได้มาถึง วันที่แม่นั้นแก่ตัวลง … เพราะแม่คนนั้นก็เคยได้ทำกับเขาในวันที่เขายังเล็ก วันที่เขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรงและโอกาสที่จะได้สู้ …

ตบตี ดุด่า พร่ำบ่น และใช้คำพูดแรง ๆ

ทุกอย่างที่แม่เคยทำกับเขามันจะกลับคืนสนองกับผู้ที่เคยกระทำ … แค้นย่อมระงับด้วยการแก้แค้น … แรงมาแรงกลับ … นี่คือ #วงจรแห่งความรุนแรงในครอบครัว หากลูกนั้นเลือกที่จะ #สู้ (Fight) คืน หรือกลับกันในเด็กหลายคนเลือกที่ #ถอยหนี (Flight) และเก็บกด จนบาดแผลที่ถูกความรุนแรงเหล่านี้จะกายเป็น #รอยแผลเป็น ที่สร้างปัญหาทางจิตใจ อารมณ์ จนหลายคนส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิต ความรู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นที่รัก ความไม่นับถือตัวเอง ไม่มั่นใจในตนเอง รู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่า จนอาจกลายเป็นโรคทางอารมณ์และจิตเวชได้
.
ความรุนแรงไม่เคยสร้างสิ่งที่ดีต่อจิตใจและพัฒนาการของเด็ก หรือกระทั่งผู้ใหญ่อย่างเรา … แต่บ่อยครั้งเหลือเกินที่เราก็ยังเห็นการใช้ความรุนแรงในการแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ที่เห็นภาพได้ชัดเจนที่สุดก็คือ … #การลงโทษด้วยการตี แน่นอน เพราะการตีนั้นสามารถหยุดพฤติกรรมที่ไม่ดีได้ทันที ง่ายเพียงแค่ตวาดและเงื้อมือฟาด ใช้ไม้เรียวตี ใช้ไม้กวาดตี ก้านมะยมหรือแค่เพียงปลดเข็มขัดออกมาแล้วฟาดลงไป … ง่ายเหลือเกิน …

แต่หารู้ว่า … มันไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาอย่างยั่งยืนแต่อย่างใด … เพราะถ้ามันทำได้จริง คุกคงไม่ล้นขนาดนี้ และหากลองไปดูข้อมูลของผู้ต้องหาที่ถูกข้อหาเกี่ยวกับความรุนแรง ฆาตกรรม ความยับยั้งชั่งใจ เขาเหล่านั้นส่วนใหญ่เติบโตมากับความรุนแรงในครอบครัวและสังคมรอบข้างไม่มากก็น้อย
.

ตบตีด่าทอน่ะมันง่าย

แต่การเลี้ยงลูกให้ได้ดีนั้นไม่ง่าย

เมื่อลูกทำตัวไม่น่ารัก ท้าทาย ไม่มีความรับผิดชอบ ควบคุมตัวเองไม่ได้ และอีกร้อยแปดพฤติกรรมที่ไม่ดีในสายตาของเรา … ตอนนั้นคือช่วงเวลาที่เขาต้องการ “ใครสักคน” ที่เข้าใจเขาจริง ๆ ที่จะคลุกวงในเป็น “เบรก” ให้เขาในวันที่เขาเบรกตัวเองไม่อยู่ เป็น “น้ำใสที่ไหลเอื่อยและเย็นฉ่ำ” คอยปลอบประโลมเขาในวันที่เขาเกรี้ยวกราดร้อนรุ่ม เป็น “ตัวอย่างที่ดี” ในทัศนคติ-การใช้ชีวิต-แก้ปัญหาให้เขาได้เห็นและทำตาม … ซึ่งทั้งหมดนี้จะไม่เกิดขึ้นเลยถ้าคุณพ่อคุณแม่ไม่คลุกวงในและใช้เวลาที่ดีร่วมกับเขา เปิดหูและเปิดใจเพื่อรับฟังและเข้าใจ … สิ่งเหล่านี้ใช้ความทุ่มเทและเวลาที่เพียงพอ … ถ้าไม่มีก็ยากเนอะ …
.
อย่าไปด่าเด็กเลยว่า เขาคือเด็กเปรต เลี้ยงเสียข้าวสุก หรือน่าจะเอาขี้เถ้าอุดปาก … และอย่าไปด่าแม่แรง ๆ ว่าที่ลูกเป็นแบบนี้ก็เพราะใคร ทำอะไรไว้กับลูกบ้างล่ะ สมควรแล้วที่ลูกเกลียดขนาดนี้ … เพราะทั้งสองคนนี้คือผู้ที่ต้องได้รับการเยียวยาช่วยเหลือและฟื้นฟูความสัมพันธ์ระหว่างกันอย่างเร่งด่วน … เพราะคนที่เป็นลูก ที่ผ่านมาเขาคงโดนกระทำย่ำยีต่อร่างกายและความรู้สึกจนอาจอธิบายมาเป็นคำพูดที่ดี ๆ ไม่ได้ด้วยซ้ำ ลูกคงเสียใจ คับข้องใจ และทุกข์เสียเหลือเกินอยู่แล้ว ในขณะที่คนที่เป็นแม่ ได้มาอ่านอะไรแบบนี้คงเสียใจมากจนแทบร้องไห้ไม่ออกเสียด้วยซ้ำ เพราะคนที่เขียนกระดาษน้อย ๆ ใบนี้ คือ เจ้าเด็กตุ้ยนุ้ยคนที่แสนน่ารัก เด็กที่ตาโต ยิ้มหวาน เข้ามาให้กอดให้หอมให้อุ้ม เรียกหาแม่ตลอดเวลา … เจ้าเด็กคนนั้นที่เติบโตขึ้นมาเป็นคนที่เกลียดเราจนอยากให้เราตาย ๆ ไปซะ … มันคงโคตรเสียใจ โคตรสะเทือนใจฉิบหายเลยว่าไหมครับ
.
ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลาเพียงแค่ 10-15 ปีที่ผ่านมากัน ที่ทำให้เด็กที่น่ารักคนนั้นกลายเป็นอย่างในวันนี้ … มันต้องมีอะไรที่หนักหนาอยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะการใช้ความรุนแรงในครอบครัว … แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมาบ้างในอดีต หากคุณแม่อยากจะเปลี่ยนแปลงมันให้ดีขึ้น #จงเมตตากับลูก #จงเมตตากับตัวเอง มันไม่ง่ายหรอกที่จะทำให้บาดแผลในใจของเขาหายได้ ลูกคงยังไม่สามารถรักแม่ได้หรอก แต่หากทำได้ จงเดินเข้าไปกอดและขอโทษลูก ให้เขาพูด ให้เขาได้ระบาย ให้เราได้มีโอกาสที่จะเข้าใจเขา และทำให้ลูกรู้และเห็นว่า แม่คนนี้กำลังเริ่มต้นใหม่ เป็นแม่ที่มีเหตุผล ไม่ดุด่า ขี้บ่นหรือตบตีเหมือนที่ผ่านมา …

ยิ่งลูกอยู่ในวัยรุ่น ยิ่งต้องทำบ้านให้เย็นและน่าอยู่ เตรียมข้าวเย็นไว้รอทุกวัน ถ้าลูกกลับมากินข้าวด้วยกันกับเรา ต้องทำให้เวลานั้นเป็นเวลาดี ๆ ร่วมกัน พูดคุยเรื่องทั่วไป พ่อคุยกับแม่ แม่คุยกับพ่อ เรื่องจิปาถะจนถึงเรื่องที่ซีเรียส ฟังเรื่องที่ลูกพูดแบบไม่ตัดสิน ถามสารทุกข์สุกดิบทั่วไปแบบไม่จับผิด … ทำไปเรื่อย ๆ จนเขารู้สึกว่า บ้านเป็นพื้นที่ปลอดภัย เขาจะค่อย ๆ เปิดใจและปรับตัว
.
ไม่มีใครอยากเป็นคนที่ไม่ดีหรอก เพียงแค่เขาอาจยังไม่เห็นว่าทำดีแล้วมันจะได้อะไร ทำดีไม่เคยเห็น สิ่งที่ดีไม่เคยชม ได้แต่คอยจับผิด ด่าทอ พุ่งทุกสายตาคำพูดที่แสบร้อนก็เฉพาะในวันที่ทำไม่ดี ก็ทำไม่ดีประชดแ-งไปเลย สะใจกว่า ว่าไหมครับ

**ปรับเซ็นเซอร์ข้อความเพื่อลดทอนความรุนแรงลง

Cr#หมอวินเพจเลี้ยงลูกตามใจหมอ

Published by #พ่อลูกเจนอัลฟ่า

ประสบการณ์คุณพ่อลูกเจนอัลฟ่า 2 คน และบริหารโรงเรียนเสริมพัฒนาการเด็กเล็กตั้งแต่ปี 2015

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

<span>%d</span> bloggers like this: